Muhimbili Hospital is HET academische ziekenhuis van Tanzania. Alleen de beste studenten mogen hier geneeskunde sturen en als je niet voldoet aan de hoge verwachtingen wordt je binnen één seconde van de opleiding afgegooid. Dit ziekenhuis heeft een lab, HET medisch lab van Tanzania, en dat lab heeft een directeur (Mabula). Deze directeur is de eerste persoon waar ik dagelijks mee te maken heb. Dit ziekenhuis heeft ook een onderzoekscentrum, HET onderzoekscentrum van Tanzania, en bij dit onderzoekscentrum werkt de Head of Research (Amos). Deze Head of Research is de andere persoon waar ik dagelijks mee te maken heb. Bijna vier weken geleden vertrok ik naar Tanzania met het idee dat ik veel zou gaan leren van deze twee zeer kundige doctoren en in zekere zin leer ik ook ontzettend veel van ze, alleen wellicht niet omdat zij zo kundig zijn...

Mijn laatste blog schreef ik toen ik hier een week zat. Nu zit ik hier 5 weken en ben ik er al iets beter achter waar ik terecht ben gekomen, al verbazen mij nog elke dag vele dingen. Zo zijn cultuur verschillen in een land waar je op vakantie ben al wel opvallend; als je met mensen moet werken wordt dit verschil alleen nog maar opvallender. Wat veel mensen zeggen die hier al jaren werken: in Tanzania werken lijkt op het eerste gezicht veel gemakkelijker dan in andere Sub-Sahara Afrika landen, maar dat is alleen maar aan de oppervlakte waar. Tanzania is in werkelijkheid ontzettend moeilijk om te werken en dat kunnen al mijn collega's die hier zijn geweest beamen. Waar de moeilijkheden liggen is mijn nog niet geheel duidelijk, maar een aantal ideeën heb ik wel. Ten eerste is dit een van de meest laid back landen van het continent: hierdoor doet niemand wat ze beloven te doen, komt alles te laat, wordt niet aangegeven als er iets mis is, worden materialen verkeerd besteld en wordt elke deadline minimaal 5 keer uitgesteld. Vervolgens is er het probleem van de lange tenen, grote ego en luxe eisen van de Tanzaniaanse artsen (overigens iets wat ook licht beroepsgroep gebonden is): je mag zo NOOIT iets opleggen, alles moet in overleg en alles moet met extreme voorzichtigheid gebracht worden. Dit maakt beslissingen maken wat lastig aangezien mijn team bestaat uit 25 extreem eigenwijze artsen. Om een klein voorbeeld te noemen van de houding van onze MDs: afgelopen woensdag hadden we onze eerste veldtest. We stonden in Mbagala met 40 interviewers, twee auto's vol met medical equipment, respondenten die bereid waren mee te werken en lege questionnaires en toen, jawel, besloten de MDs in staking te gaan omdat de socio-economische interviewers in een mooiere bus waren gekomen dan zij... na anderhalf uur onderhandelen zijn we zonder veldtest terug naar Muhimbili gegaan.

We hebben de laatste weken echt in een storm gezeten en ik ben benieuwd of de stilte bijna weer gaat keren...

Maar naast al dit soort enigszins lastige momenten tijdens het werk is het wel echt geweldig om hier te zijn. Zelfs die ‘lastige' momenten zijn eigenlijk ook wel weer leuk. Om te proberen hier op een goede manier met het locale team uit te komen is echt een uitdaging. Ik heb het idee dat ik hier meer van leer dan van 4 jaar studeren bij elkaar! Dat is natuurlijk wel iets overdreven, maar elke dag is hier een soort rollercoaster. Echt hard werken (dagen van soms 16 uur draaien) en elk moment moet ik alert zijn. Dat is trouwens ook waarom het even heeft geduurd voor ik mijn volgende blog kon schrijven.

Naast het werk heb ik ook tijd gehad om wat van Afrika te zien. Jap is hier samen met Femke geweest. We zijn een weekend naar Selous geweest: de grootste game reserve van Tanzania (2^e van de wereld) en dat was echt prachtig! Het is zo ongelooflijk om al die dieren in hun natuurlijke omgeving te zien! Onze gids, Rashid was geweldig: het was een vrij dicht begroeid gebied maar hij zag alles, zelfs een leeuw van 1 km afstand die verscholen lag onder een boom met hoog gras ervoor. We hebben heel veel giraffen gezien en zebra's, nijlpaarden, krokodillen, leeuwen van 1 meter afstand, olifanten die zich aan het wassen waren, buffels die ons steeds voor de gek probeerden te houden, apen, heel veel impala's, wrattenzwijntjes, .... Het is zoveel dat ik het niet eens meer allemaal weet, maar gelukkig heeft Femke een lijstje bij gehouden met alle dieren. Het was echt ontzettend leuk om met z'n drieën even uit Dar weg te zijn en het klassieke beeld van Afrika te zien! Op de weg naar Selous zie je ook heerlijk typische beelden: vrouwen met kruiken op hun hoofd, gekleed in de mooiste kleuren, mannen op fietsen met en ton aan bagage achterop, als je auto even stopt meteen omringt worden door 20 mannen en kinderen die je echt alles proberen te verkopen, slapende mensen, veel slapende mensen, kinderen die zwaaien en met grote ogen naar die ‘muzungu's'(zo noemen ze de blanken hier) kijken, rijstvelden die bijna droog staan en wachten op het regenseizoen en kinderen die in uniform naar de kleine blauwe schooltjes lopen.

Wat wel ontzettend confronteren is, is de slechte medische zorg die de meeste mensen hier krijgen. Of misschien niet zozeer de slechte zorg, maar meer het gebrek aan zorg. Ik heb hier nu al een aantal malen meegemaakt dat mensen mijn advies vroegen bij een situatie die in Nederland direct tot een ziekenhuis opnamen zouden leiden: een man van 75 die al 4 dagen niet meer had geplast, een meisje van 19 die zwart overgaf en zwarte ontlasting had, een vrouw van 40 met een bloeddruk van 210/140 (veel te hoog). Deze mensen gaan niet naar het ziekenhuis omdat ze het simpelweg niet kunnen betalen of niet geloven dat ze er baat bij hebben. Het is echt verschrikkelijk om dit soort verhalen te horen. En dan het idee dat het bellen van mij voor advies het beste is wat er op dat moment kan gebeuren, niet eens het consult van een arts...

Ik wil toch met een vrolijke noot afsluiten: ik heb het hier in ieder geval heel goed, ik leer ongelooflijk veel, in het weekend heb ik meestal tijd om leuke dingen te doen (met een bootje de zee op, naar het strand, marktjes bezoeken, uitgaan met mensen die ik hier heb leren kennen (expats & locals)) en ik heb ook tijd om met boud te bellen en te skypen, dus wat wil ik eigenlijk nog meer??