Voor mijn vakantie met Boud wilde ik graag 1 laatste ‘werk blog' schrijven, maar ik geloof dat ik het Tanzaniaanse tempo heb overgenomen en ben hier volledig niet aan toegekomen. Ik herken mezelf steeds beter in de excuses die veel locals gebruiken: 'I could not arrange things cause I was sooo busy, pole sana', maar als ik vervolgens bedenk wat ik heb gedaan... Het is niet zo dat ik het niet druk had, maar de dynamiek van het werk en mijn vrije tijd was veranderd waardoor het niet meer zo chaotisch druk voelde als de eerste twee maanden. Ik ga proberen een short-short version van mijn laatste maand werk te geven, ondanks dat er veel gebeurd is. Wanneer ik dit namelijk allemaal ga opschrijven moet ik denk ik een uitgever vinden om het in boekvorm uit te brengen.

In april heb ik veel ‘bezoek' uit Nederland gehad en helaas kwamen deze mensen niet alleen voor de gezelligheid. Begin april had het onderzoek bijna klaar moeten zijn in Dar, maar op dat moment waren minder dan een derde van de huishoudens bezocht. Dit was voor mijn baas voldoende reden om een bliksembezoek van 2 dagen aan Dar te brengen, voor Jos (zie eerste blog) om 2 weken in Dar es Salaam het socio-economische deel van het onderzoek proberen te redden en ook voor de baas van Jos om ons te verblijden met een bezoek van 4 dagen. We hebben veel meetings gehad met de lokale partijen en ik heb veel geleerd van deze meer ervaren mensen: erg leuk. Ook was ik erg blij met wat Nederlandse versterking, want in mijn eentje kon ik niet voldoende verandering brengen in de situatie.

Een van de ‘challenges' die overwonnen moest worden, was het verzamelen van de contactgegevens van de PRIDE members. Hiervoor moesten er elke dag research assistents naar het micro-finance kantoor gaan, waar de members hun wekelijkse meetings hebben. Omdat ik vermoedde dat dit niet volledig soepel verliep ben ik een dag meegegaan met Henry, een van de research assistents, naar de Temeke branch.

's Ochtends hebben we een Dala Dala gepakt richting Temeke. Met de taxi zou dit ritje ongeveer een half uur hebben gekost, maar ga met het openbaar vervoer in Dar en tel daar gerust 2 uur bij op! Eerst moesten we namelijk een half uur in de brandende zon naar de Dala Dala-stop lopen (heel schattig: Henry zag dat ik peentjes aan het zweten was en heeft toen een zakdoek voor mij gekocht, zodat ik mijn voorhoofd droog kon deppen). Vervolgens stapten we in een overvolle Dala Dala (een busje waar er in Nederland echt maximaal 8 in gaan en nu waren het er zeker 25!) kosten: 25 ct, waar we ons geen zorgen hoefden te maken dat je geen veiligheidsriem kan dragen als je staat: sardientjes in een blik kunnen niet bewegen zeg maar. Die ochtend had het heel hard geregend en dit was goed te zien tijdens onze rit: de plassen waar onze Dala Dala bestuurder met een noodtempo op af reed waren eerder rivieren te noemen en na 10 minuten zagen we een andere Dala Dala op zijn zij in een plas of eigenlijk rivier liggen. Deze bestuurder had waarschijnlijk ook zijn tempo niet aangepast en het lastige van zoveel water: je ziet de gaten in de weg niet meer... Nadat we waren overgestapt in een (ja, ik dacht dat het niet kon maar het kon) nog vollere Dala Dala, de halve stad waren doorgereden, in gigantische files hadden gestaan en uitgestapt waren om in de stromende regen door een wijk te lopen waar ik van Henry niemand aan mocht kijken, kwamen we 2 uur te laat bij de Temeke branch aan: eerste verbeter puntje was niet moeilijk te bedenken...

Als ik terug denk aan de laatste maand werk realiseer ik me dat ik het nog steeds redelijk druk heb gehad (wel echt minder druk dan de eerste weken training), maar dat het grote verschil zat in mijn eigen instelling. Nog steeds voelde ik me wel voor een deel verantwoordelijk voor het succes van het project, maar ik trok het me toch minder persoonlijk aan. Ik heb in de eerste twee maanden het best heftig gevonden en ik heb zelfs op twee momenten op het punt gestaan te stoppen met het project, omdat ik er echt volledig genoeg van had gehad. In mijn laatste maand heb ik me minder gek laten draaien door schreeuwende Tanzanianen, lakse doktoren, een echt ‘te dom op te poepen' runner (mijn loopjongen) en het hebben van te weinig Nederlandse mankracht om voldoende (snel) grote veranderingen te kunnen doorvoeren. Ik heb ook echt geleerd dat een project coördineren betekent dat je anderen verantwoordelijk moet maken voor hun eigen acties en hun aandeel van het eindproduct. Ik had zeker in het begin de neiging alle problemen direct op te lossen, maar uiteindelijk creëerde ik hiermee alleen nog maar grotere problemen waar niemand zich verantwoordelijk voelde, omdat Jolien er toch was om alle problemen op te lossen.

Na het vertrek van Michiel, mijn baas, Jacques, Jos' baas, en Jos zelf, was het bijna tijd voor mij om afscheid te nemen van het project. De bedoeling was dat ik zou vertrekken als alle huishoudens bezocht waren, maar dit zouden we niet gaan halen en onze grote vrienden zelfstandig verder laten gaan leek ons toch niet de beste optie. Naar aanleiding hiervan heb ik mijn eerste sollicitatie gesprek afgenomen in mijn leven. Nou ja, sollicitatie gesprek: we zaten op een terras uitkijkend over de Indische Oceaan met een heerlijke lunch voor ons... maar officieel was ik wel aan het kijken of zij mijn werk over kon gaan nemen. Ik had wel een goed gevoel bij deze half Italiaanse half Tanzaniaanse dame en de week daarop ben ik bezig geweest met het overdragen van mijn werk.

Wat mijn naderende vertrek in Dar me heeft doen realiseren is dat 3 maanden voldoende tijd is om enigszins een leven ergens op te bouwen: Dar is in zekere zin ‘thuis' geworden en de mensen die ik heb leren kennen zijn me dierbaar. Dar en mijn vrienden hier zijn mijn werkelijkheid geweest de afgelopen maanden en het gaat lastig zijn om ze straks achter te laten. De week voordat Boud in Nairobi aan zo komen ben ik met een groep van 9 een lang weekend naar Zanzibar geweest. Hier heb ik mij voorbereid op de komt van mijn lief en heb een geweldig weekend gehad. Ik ga hier niet te veel over uitweiden, maar ik kan wel al zeggen: Stonetown is net een sprookje met de meest fantastisch mooie gebouwen (van binnen dan) en plekken waar je heerlijk kan eten, drinken, dansen en muziek kan luisteren. Ik kon niet wachten tot ik Boud mee kan nemen naar dit geweldige eiland!

Volgende verhaalis samen met Boud!!